Jens Mouris en het leven in het profpeloton.
Dinsdagavond was het in en om het
clubhuis gezellig druk. Buiten stond een Italiaanse ijskar en kwamen alle wandelaars
terug van hun eerste etappe en binnen zaten veel Amstelwielrenners met een ijsje
of kop koffie met Friese kruidkoek te luisteren naar de verhalen van Jens Mouris.
Jens is nog altijd lid van De Amstel en als werknemer bij Vacansoleil de afgelopen
maanden op het allerhoogste niveau actief geweest. Hoogtepunten voor Jens waren
naast een derde plaats in de Driedaagse van West Vlaanderen de onverwachte deelname
aan de Tirreno Adriatico en verder Parijs Roubaix en de Ronde van Vlaanderen.
Aan de hand van wat beelden uit Parijs Roubaix kreeg Jens een spervuur aan vragen
te verwerken. Het was boeiend om de verhalen midden uit de koers te horen. Hoe
het rijden op de kasseien is, het peloton met 60 per uur op het Bos van Wallers
af rijdt om vervolgens binnen enkele tientallen meters niet harder meer dan
30 te kunnen rijden en dat ook de eerste 100 kilometer al een ware slijtageslag
zijn in een onverwacht heuvelachtige (dus niet
vlakke!) aanloop. Los van de koerservaringen werd ook nog duidelijk dat Jens
een enorme hoeveelheid trainingsuren maakt, gewoon aardappelen eet, en dat wanneer
hij op de club of op Sloten even komt meedoen, hij er meestal al een aantal
trainingsuurtjes heeft op zitten. Verder maakten zijn tijdrittraining in Oukoop
en de "melkzuurtraining" op het Kopje met Niki Terpstra ook indruk.
Er werd nog veel meer verteld, en die informatie zit nu tussen de oren van de
aanwezigen die er er hun voordeel mee zullen doen. Vooruit: één
geheimpje dan maar: de snelste tijd op het rondje Oukoop (individueel): 12.39..........
maar dat kun je misschien maar beter weer vergeten.