Edwin Commandeur en groen van ellende.
In Maartensdijk moeten de renners zich voor de start ongeveer 50 meter voor de startlijn verzamelen en vervolgens wordt op basis van loting bepaald wie zich als eerste bij de streep mag opstellen. En waar Dolf Kloosterziel vorig jaar door het water viel (het was toen spekglad en op een recht stuk, hij reed helemaal alleen, slipte hij toen pardoes onderuit. Als het niet zo pijnlijk was, was het eigenlijk heel grappig), viel nu zijn koers in het water; hij moest als bijschrijver helemaal achteraan starten. Als 40ste stelde Michael Breedt zich, zoals te doen gebruikelijk op met het handje aan de jurywagen, Pierre Deen ook rond die positie, Edwin Commandeur iets daarachter. De eerste drie hadden snode plannen, Edwin dacht zelf al aan de overwinning, vorige week was hij nog tweede in Amstelveen, en hier had je ook steentjes, dus.
Barbapappa.
Het parcours van Maartensdijk heeft de vorm van een acht (8), waarbij je natuurlijk
niet die kruising oversteekt, dus je rijdt eerder een soort van Barbapappa,
niet rond maar vierkantig, maar dat kan Barbapappa ook. Na vijf rondjes zaten
Pierre en Michael al lekker van voren en Edwin zelfs helemaal. Die vond het
nodig meteen te demarreren en al spoedig zag het peloton hem al aankomen als
ze op die kruising afreden. Maar dan gingen zij rechtsaf en Edwin links. En
steeds had hij een groen mannetje in zijn wiel die, als Edwin soms even moe
was, op kop ging rijden, maar dan veel langzamer. Pierre en Michael probeerden
uit alle macht een tweede groepje te maken maar het peloton vond dat niet niet
goed, één Amstelman voorop was wel genoeg. Dolf ondertussen moest
steeds de gaten dichtrijden die Pierre, onder aansporing van Michael trok (doe
de Markus!) , steeds kwam hij eindelijk in het wiel van Jan van Herwijnen, die
de hele koers als laatste man het peloton zijn wil oplegt, maar dat houdt ook
een keertje op. Dolf moest er af.
In het peloton, dat nog uit zo'n 19 man bestond, was het zaak vroeg van voren
te zitten. In een dollemansrit in de laatste twee ronden wisselde bijna niemand
meer van plek. Pierre werd 10e, Michael 14e en Jan 21ste. Er reden 27 van de
76 gestarten de koers uit.
De finale.
Edwin was nog niet echt moe en wist zich sterk. En het groene mannetje reed
op kop drie kilometer zachter dan hij, dus dat was kat in bakkie. Maar of het
nou was dat hij steeds aan de krantenkoppen dacht "Commandeur 1 in Maartensdijk"
of "Commandeur doet het op de 12", hij was even vergeten dat we tegenwoordig
met SHIFTERS schakelen! Daarom kwam hij op de zestien door de laatste bocht,
en terwijl hij nog zocht naar zijn commandeurs, zette het groene mannetje (Hans
Voorn) het op een sprinten. Edwin was gezien. Onze reporter had een wielrenner
nog nooit zo groen zien kijken.