21 mei, Rund um den Kaiser, 128 km.

Willart droomt.
Willard Gerritsen had gedroomd. Hij had gedroomd dat hij in de eerste etappe vòl de sprint aantrok voor Pim Bonstra. En dat Pim het vakkundig afmaakte. Sommige dromen komen uit...
Na het ontbijt verkenden de drie teams onder leiding van Auke Broex een deel van het parcours, waarbij Jan Buisman, die alles anders doet, de finish bergop erbij nam.

Wat doe je in de aanloop naar de klim?
In een broeierige atmosfeer ging om 14.00 de eerste etappe van de Masters Rundfahrt Tirol van start. In een redelijk strak tempo reed het pak van 120 renners over brede wegen waarbij ongeveer half Tirol was afgezet om de koers een vlekkeloos verloop te laten hebben. De Amstels zaten redelijk van voren en af en toe reed niemand minder dan Maarten Lindeboom op kop, hij begint het te leren! Na 30 km wilde Pierre Deen eens kijken wat er gebeurde als hij eens even flink doortrok, en jawel, als het gat groter is dan 400 meter komt de motor achter je rijden en de Koersdirecteur voor je. Nu was het wachten op steun want 100 km alleen rijden was iets teveel van het goede. Vlak voor de eerste klim liet hij zich toch maar totaal verzuurd terughalen en moest prompt uit het peloton lossen.

IJs en Chocomel.
Auke Broex, Jan en Maarten zaten nog wel goed, en kwamen met de eerste 35 man boven, dat was de slag! Maar niet voor Jan. Jan voelde zich niet lekker. Was Jan bij het verkennen van het parcours dan toch te diep gegaan? Of waren het de drie (3!) bolletjes ijs die hij na het avondeten had verorberd? Of de warme chocomel die daar op volgde? Morgen weten we meer want hij heeft het ijs vandaag gelaten voor wat het is. Dus als hij weer misselijk is komt het door de choco. Tenslotte: Jan voelde zich zó naar, dat hij na de afdaling een paar seconden naast zijn fiets is gaan staan. Gelukkig knapte Jan daar erg van op en vervolgde hij zijn weg.
Maar toen waren wel Marcel Witte, Jeroen Verhoeven, Willard en Pierre in de tweede groep gepasseerd. Zodoende sloot hij aan bij Pim Bonstra, de als een krant rijdende Coen Emmer, de zuinig rijdende Jock Hughson (daar wordt nog het nodige van verwacht) en de bijzonder goed gehumeurde Egbert Vos. Wat had die een praatjes bij het diner!

Maarten pech.
Na de afdaling volgde zo'n 30 km door een dal. De tweede groep hield steeds zicht op het peloton maar tot ergernis van de Amstelmasters werd er slecht samengewerkt. Uiteindelijk besloot Pierre maar zelf naar het peloton te rijden, overigens met een toen meer gemotiveerde groep op zo'n 200 meter achter hem. Na te zijn aangesloten bij het peloton haalde hij Maarten in, wiens ketting er net was afgelopen, de benen van Pierre gaven hem ook nog een pijp. Zodat hij snel weer terug was in zijn oude groep. Gelukkig kon Maarten daar later bij aansluiten.

Het slot.
Auke reed dus nog steeds braaf in de kopgroep, hierbij overigens geen meter op kop rijdend, hij was eigenlijk helemaal niet goed. Bij de derde klim ging er nog een groep af zodat hij uiteindelijk gewoon 20ste in de einduitslag werd, op nul seconden van de winnaar Christiaan Emmiger. Bij de volgers van het langebaan schaatsen wel bekend.
De Amstels erachter lieten zich toch niet onbetuigd en bepaalden voor een groot deel het tempo van groep drie. En toen er een groepje van twee Duitsers en twee Russen wegreed sprong Pierre mee. Dit vijftal sloot later, inmiddels in de stromende regen, aan bij de tweede groep (is u daar nog?) en Pierre finiste als tweede Amstel.
In de derde groep deed Willard nog manhaftige pogingen om een deel van zijn droom uit te laten komen. Hij trok vol de spurt aan voor Marcel, maar die wilde graag vóór Willard starten in de tijdrit van overmorgen, dus die hield in.

Vorige