23 mei. Polizei maakt jacht op vluchtende Deen, wie is die zachte vrouw?
Na de tijdrit was de gehele Amstelploeg tervreden. Misschien had het iets sneller gekund, maar iedereen was nog heel. Willard Gerritsen was vooral in zijn nopjes met de tijd die hij op Pierre had gewonnen, 0,8 seconden, dat kon beter. Na een paar uurtjes soigneren werd om 15.00 uur gestart met de middag etappe. Een redelijk vlakke etappe van 120 km met na 100km een echte klim, de zwaarste van de week, gevolgd door een finale over het parcours van de tijdrit.
Vluchten
Na 10 km besloot Pierre Deen het er eens op te wagen. Met twee Duisters en een
Oostenrijker koos hij het hazenpad. Echter, één Duister was gevaarlijk
voor het klassement, dus 20km verder werd deze vluchtpoging ongedaan gemaakt
door het Deutsche Nationalteam Masters.
Enkele kilometers verder besloot Willard het peloton te testen. Hij werd al
snel bijgestaan door een Luxemburger maar groter dan 50 meter werd het gat niet,
dus besloot Pierre een handje te gaan helpen. Maar, de Luxemburger noch Willard
zag er een been in en dus vervolgde Pierre zijn vlucht, die Homerische proporties
zou krijgen, alleen.
Groot mes gevonden
Met een flinke wind in de rug zette hij het grote mes, dat hij in de tijdrit
had gevonden, erop. Stukje bij beetje liep hij uit om vervolgens uit het zicht
van het peloton te verdwijnen. Wat hen bezielde, daar zullen historici of complottheoretici
nog een flinke kluif aan hebben, maar de motards van de polizei gingen linksaf,
en de auto die Pierre de richting aangaf rechts, Pierre ook. Honderd meter verder
keerde hij toch maar om, achter de motards aan, dat bleek een goed besluit.
Alleen duurde het wel minstens 10 minuten eer hij de slag weer te pakken had.
Maar toen ging het ook weer cresendo.
Wie stopt Deen?
30 km verder, bij het passeren van het zoveelste dorpje waar de toeschouwers
hem enige keren verwarden met Denis Menchov, was een nieuwe hindernis opgeworpen.
Wegwerkzaamheden, ditmaal zonder vlaggenist, veroorzaakten een lekke band. Gauw
wiel er uit. Ah, zo voelde Hennie Kuiper zich in Parijs Roubaix. Hé,
daar kwamen drie achtervolgers langs (zijn 50 km verder ingelopen). Ah, daar
is het peloton. Oh, daar is de materiaalwagen, beetje aan de late kant. Gauw
wiel erin en maar weer rijden!
Zachte vrouw
500 meter verder, besloot een vrouwspersoon dat je na het passeren van het peloton
mocht oversteken. Omstanders riepen haar toe dit niet te doen en Pierre riep:
"ACHTUNG, ACHTUNG!" Gelukkig, ze besloot te stoppen, Pierre dacht:
"Ik ga er rechts langs", maar toen liep ze toch verder. Pierre op
vrouw, vrouw op asfalt. Jan Buisman, die ook lek was gereden, zag dat de ambulance
ongeveer meteen hulp kon bieden, er was iets met haar neus. Pierre was nauwelijks
gekwetst, want het was een zachte vrouw.
Ich bin Pierre Deen, nummer 15
Snel opstaan, fiets rechtbuigen en verder! Maar dat ging niet meer zo lekker,
het zuur had flink op de spieren ingewerkt. Maar het adagium van Lance Armstrong:
"Van tegenslag wordt je sterker" indachtig vervolgde Pierre zijn weg.
Tot hij 20 km verder staande werd gehouden door de polizei. Wat nu weer? Sie
sind betrokken geweest bei een verkeersungeval en sind doorgereden. Kunt u zich
identifizeren? Eh, nein, ik habe nummer 15, en mijn naam staat op mijn fiets.
Ok. Alles gut. Wir kommen vanavond nog even langs bij het hotel om proces verbaal
op te machen. Ok. Maar toen was er wel half uur verstreken. Uiteindelijk kwam
hij op 1 uur en 2 minuten van de winnaar binnen.
De Rundfahrt wacht op niemand
Had Auke Broex toch te veel gegeven in de tijdrit? In ieder geval was de klim
20 km voor het einde erg steil, en het Deutsche Nationalteam Masters ging vol
rijden toen één der kanshebbers, de sympathieke Oostenrijker en
plaatselijke favoriet Christian Eminger, lek reed. Zodoende was de kopman van
WTC De Amstel definitief gezien voor de eindzege. Om niet geheel willoos naar
de slachtbank te worden afgevoerd hebben de Amstelmasters nog een treintje gevormd
om de achterstand te verkleinen.
Buro
Na het eten is Pierre, vergezeld door Jan Buisman, door de polizei opgehaald
voor verhoor. Twee bijzonder aardige politieagenten hebben een proces-verbaal
opgesteld en na een uurtje was het stel weer terug. Door de oogharen van Auke
echter werden heel andere dingen gezien en een vergelijking met de Tour van
'98 was snel gemaakt.